232 Samenvatting voorschrijven op alle niveaus van het aanbod, in ieder geval in de context van schaarse middelen voor psychotherapie. Concluderend kan gesteld worden dat het garanderen van het juiste niveau van ondersteuning voor patiënten met geestelijke gezondheidsbehoeften complex is en verschillende soorten gezondheids- en sociale zorgdiensten met elkaar verbindt. Beleidsvorming moet deze complexiteit erkennen en dat het verhogen van 1) beschikbaarheid, 2) ontvankelijkheid, 3) dekking niet noodzakelijk een oplossing is om 1) een evenwicht te vinden tussen de verstrekking van medicamenteuze en psychologische behandeling als behandelingsaanpak 2) het juiste niveau van gemeenschapsondersteuning te bereiken voor de beste integratie in de samenleving en 3) ongelijkheden in de behandeling en resultaten van geestelijke gezondheidszorg te verminderen. Financiële barrières blijven een uitdaging bij het bevorderen van de toegang tot geestelijke gezondheidszorg voor kwetsbare groepen, hoewel toegang tot zorg op zich geen oplossing is voor het verminderen van ongelijkheden die blijven bestaan tijdens het behandeltraject. Er is meer causaal bewijs nodig over de verdelingseffecten van interventies, om de besluitvorming over het onderwerp ongelijkheid in de mentale gezondheid te onderbouwen, dat uiteindelijk steeds meer ruimte op de beleidsagenda’s heeft gekregen. Zoals beschreven in hoofdstuk 6, hebben quasi-experimenten een substantieel potentieel om bij te dragen aan dit hiaat. Dit potentieel moet worden gemaximaliseerd door interdisciplinair onderzoek en door de gezamenlijke inspanning van onderzoek en beleid om de voorwaarden te creëren waaronder quasi-experimentele evaluaties hun grootste maatschappelijke impact kunnen bereiken.
RkJQdWJsaXNoZXIy MjY0ODMw